NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Wszystko słyszałeś?
Tak.
Od którego momentu?
Od tego, w którym pytałaś o staż.
Dlaczego rozmawiałaś przez głośnomówiący?
Wszystko było słychać.
Ja i Min-ah staramy się o ten sam staż.
W tym tygodniu miały być wyniki.
Na pewno się dostaniesz, cierpliwości.
Zostaw.
Później posprzątam.
Dobrze.
Było blisko.
Myślałam, że usłyszał.
Wszystko gra?
Tak, tylko się potknąłem.
- Zejść? - Nie.
Nie przejmuj się, wracaj do pracy.
Przeżywam ostatnio trudne chwile,
a on bardzo mi pomaga.
To o mnie.
Zaczęłam coś do niego czuć.
Chyba naprawdę mi się podoba.
Ciągle o nim myślę, a gdy jesteśmy razem,
to aż się denerwuję.
To o mnie.
Mówiła o mnie.
Ale...
Czemu tak nagle coś do mnie poczuła?
Kiedyś nad tym rozmyślałem.
Zastanawiałem się, czy między nami może zaiskrzyć.
Martwiłem się, co stanie się z naszą przyjaźnią,
gdy zacznie nas łączyć coś więcej.
A teraz...
te głupie obawy...
stały się rzeczywistością.
Song-i.
Jak mogłaś mi to zrobić?
FACET, O KTÓRYM MI OPOWIADAŁAŚ
Tae-o.
Spałeś tu dzisiaj?
Wstawaj. Czas na śniadanie.
Zaczekaj.
Powiem to, póki jestem rozespany.
Na jawie nie będę w stanie.
Wczoraj...
słyszałem całą twoją rozmowę...
na tarasie.
Opowiadałaś o jakimś chłopaku,
o którym wciąż myślisz
i przy którym się denerwujesz.
Chodzi o mnie?
Tak.
O ciebie.
Koniec z tajemnicami, skoro mieszkamy pod jednym dachem.
Odejdę.
Skoro sama to poczułam,
sama też stłumię w sobie te uczucia.
Nie musisz.
Po prostu...
idź za głosem serca.
To mój pierwszy pocałunek.
Co?
Tae-o! Wstawaj wreszcie!
Co tu robisz?
Jak to co? Wołałam cię na śniadanie.
Kilka razy.
Jesteś niemożliwa. Nawet we śnie...
Co ci zrobiłam we śnie?
Zrobiłaś mi coś...
okropnego.
Naprawdę?
Nie.
To moja wina.
To ja to zrobiłem.
Co z nim?
- Song-i! - Tak?
Zejdź ze skutera.
Nie będę cię już woził.
- Czemu nie? - Żartujesz sobie?
Nie możesz jechać sama?
Przestań ciągle mnie wykorzystywać.
Bądź bardziej niezależna.
Jedziemy w tę samą stronę...
Mówiłem ci już.
Wkrótce będę miał dziewczynę. Nie mogę cię wozić.
W porządku.
To nie tak daleko. Pojadę autobusem.
O co tyle zachodu? Z nikim się nie spotyka.
Jedź następnym.
Proszę mnie nie popychać.
Nie ma już miejsc.
Czemu kierowca zabiera tylu pasażerów?
Co ona taka delikatna?
Cholera.
- Wysiadam. - Można?
Chcę wysiąść, na litość boską!
Song-i!
Wysiadaj.
- Co? - Wysiądź z autobusu!
Wysiada pani?
Tak.
Nie do wiary.
Trzymaj.
Żarty sobie stroisz?
Nie mogłeś od razu mnie zabrać?
Szlag.
Przepraszam.
Co ci dzisiaj jest? Czemu jesteś na mnie zły?
Nie jestem.
Wsiadaj.
Na litość boską!
Nie pozwalaj sobie.
Że co?
Nieważne. To pewnie karma.
Moja prawdziwa miłość i wiara
Mam nadzieję, że to nie kłamstwo
Na końcu tej ścieżki
Mam nadzieję je odnaleźć
Chociaż...
Dobra robota. Dziękujemy.
PRZESŁUCHANIA DO MUSICALU SZKOŁA MARZEŃ
Następny jest numer 51, pan Choe Hun.
Mam numer 51. Jestem Choe Hun. Miło państwa widzieć!
Ma pan mocny głos.
Proszę zacząć, jak będzie pan gotowy.
Oczywiście!
Choć świat staje mi na przeszkodzie
Choć okrywa mnie mrok
Choć inni depczą moje marzenia
Wytrzymam
Nawet jeśli przyjdzie sztorm
Nawet jeśli oślepnę
Nawet jeśli nie dostrzegę końca
Ścieżki, po której idę
Nie zatrzymam się
Miłość, nadzieja
Podążam za światłem
Do samego siebie...
Dobrze, tyle nam wystarczy.
- Smakuje ci? - Tak.
Dobrze, jedz do woli.
Należy ci się za oklaski.
Byłaś taka naturalna i zaangażowana. Wyglądałaś na moją fankę.
Nigdy czegoś takiego nie jadłam.
Ma taki wyrazisty i rozkoszny smak.
Jednocześnie jest słodkie i sprawia, że język mi drętwieje.
To glutaminian sodu, wzmacniacz smaku.
„Glutaminian”?
Twoja piosenka była jak glutaminian.
To komplement?
- Byłeś świetny. - Naprawdę?
Komisja nie zwracała na ciebie uwagi,
ale dałeś z siebie wszystko. Wzruszyłam się.
Nie słuchali mnie?
Na początku nie.
Dopiero pod koniec.
Na pewno cię wybiorą.
- Myślisz? - Tak!
- Naprawdę? - Jasne!
- Czuję, że się dostanę! - Ja też!
Nieźle ci idzie podnoszenie ludzi na duchu.
Naprawdę? Mam do tego talent?
Owszem. Nie każdy to potrafi.
Z tym trzeba się urodzić.
Umiem podnosić ludzi na duchu.
Sprawdziłabym się, robiąc to zawodowo.
Jasne. A póki co zajadaj.
Powinnaś czuć się zagubiona po ucieczce z domu,
a ty wciąż się tylko uczysz.
Wstydziłabyś się! Jedz.
Dobrze, jem.
Wcinaj.
Smakuje ci?
Tak.
- Ty też? - Tak, dostałam wiadomość.
- Dostałyście się na staż? - Tak, obie!
Świetnie!
Gratulacje!
- Dzięki. - Dziękujemy.
Gratuluję nowej pracy.
- Stawiacie kolację. - Jasne.
Ale się cieszę! Dam z siebie wszystko.
Napiszę do Tae-o.
Przyjaźniąc się z kimś ponad 20 lat,
możesz mieć w głowie mętlik.
Tak jak ja.
Hej!
Dokąd idziesz?
A jeśli to nie kaprys?
Do tego mieszkamy ze sobą.
Jak ona ma się odkochać, skoro codziennie się widzimy?
Co z tobą?
Nic takiego.
Coś się stało?
Ciągle nad czymś wzdychasz.
Zagramy w kosza? Muszę zebrać myśli.
Mam trochę czasu.
Widzimy się na miejscu? Idę po piłkę.
OK.
Tae-o!
A teraz jeszcze chodzi za mną
Nie spodziewałeś się mnie tutaj?
Po co przyszłaś?
Chodźmy do kawiarenki. Mają pyszne ciasto.
Ja zapraszam.
Jestem zajęty. Nie mam dla ciebie czasu.
Też jestem zajęta. Mam pół godziny.
Nie jestem na każde twoje zawołanie.
Mam też swoje życie, wiesz?
Nie musisz być taki złośliwy.
- Mam dobrą wiadomość. - Jaką?
Na temat tego, co słyszałeś na tarasie.
- Co? - Mówię o stażu.
Dostałyśmy się obie z Min-ah.
Ach, staż!
No tak.
Gratuluję.
Dlatego chciałam iść do kawiarni. Szkoda, że jesteś zajęty.
- Teraz rozumiem. - Widzimy się w domu.
Czego chciała Song-i?
Czy to nie oczywiste? Pewnie się za mną stęskniła.
Chodź. Muszę się rozerwać.
Co jest?
Niech to szlag.
Trzymaj.
O co chodzi? Zebrałeś myśli, więc mów.
Może i jest coś na rzeczy.
A może i nie.
Wiesz co? Powiem ci o wszystkim.
Wydaje mi się...
że podobam się jednej takiej.
Bardzo się jej podobam.
Naprawdę? Kto to? Znam ją?
Nie znasz.
To w czym problem?
Muszę dać jej kosza.
To wymaga odwagi
i chyba nie mogę jej tego zrobić.
Właściwie...
też ostatnio mam kogoś na oku.
Ty?
Tak. Dopiero co się poznaliśmy.
Ledwo się znacie, a już mi o niej mówisz.
Miłość od pierwszego wejrzenia?
Od pierwszego?
Wywarła na mnie duże wrażenie.
Sama to zrobię.
Spotkaliśmy się kilka razy.
Zawsze w dziwnych okolicznościach.
Mimo to była bardzo miła.
Widzisz? Mówiłam, że zadzwoni.
Spodobało mi się to.
Czułem się dobrze, choć serca biło mi jak szalone.
Co?
Po prostu nie mogę uwierzyć,
że opowiadasz o dziewczynie.
Zadurzyłeś się w niej.
Nie rozpędzaj się tak.
Ładna jest?
Tak.
Ciągle na nią spoglądam, a za każdym razem jest ładniejsza.
Chcę ją lepiej poznać.
Zazdroszczę ci.
Ta, której się podobam to pomyłka.
Może i jest ładna,
ale przy tym wybuchowa i nieznośna.
Współczuję jej, skoro tak o niej myślisz.
Ale jest dobrą przyjaciółką.
Mogę udawać, że nic nie wiem
i mieć nadzieję, że nie wyzna mi miłości.
Więc nie rób jej nadziei.
Pokaż jej, że niczego do niej nie czujesz.
Lecę na zajęcia.
„Pokazać jej”?
Musi gdzieś tu być.
Mam!
Co znowu?
Tae-o! Wróciłeś.
Chodź na kurczaka.
- Co to? - Pychota.
Spokojnie.
To moje?
Matko...
Tak, to twój namiot.
Kupiłeś go na obóz nad Han-gang, ale leżał nieużywany, więc go wyjęłam.
Po co?
Będę w nim spać.
Jak to?
Nie może się wyspać, bo Ga-rin chrapie.
Dlaczego mu powiedziałeś?
A czemu nie?
Kretynizm.
Chcesz mieszkać w namiocie?
A czemu nie? Nie będę w nim cały czas.
Mamy salon i strych.
Na strychu jest graciarnia,
w salonie nie ma prywatności.
Tu mi się podoba. Fajnie jest.
Chcesz zwrócić moją uwagę?
A niby po co?
Bo...
Song-i.
Myślisz, że jeden kurczak wystarczy na cztery osoby?
Kupię każdemu po jednym, jak dostanę wypłatę.
Dobra.
Częstuj się. Ja stawiam.
Nie, dzięki. Napchajcie się nim.
Takie to dziwne?
- To moje. - Nie, to dla Song-i!
- Już jadłaś. - To dla Song-i.
Nie wierzę.
- Masz udko. - Mogę?
Tak, jedz.
Koce jej nie wystarczą. Będzie jej zimno.
Proszę.
Trzymaj i nie biegnij do mnie, jak zmarzniesz.
Za kogo mnie masz?
Dziękuję.
Rozstawiłaś pułapki na owady?
A co to takiego?
Przesuń się.
Jak dostanę pieniądze, to kupię ci coś lepszego.
Nie trzeba.
Gdy dostałam wiadomość, że przyjęli mnie na staż,
od razu pomyślałam o tobie.
Twój dom przynosi szczęście.
Wszystko się układa, od kiedy się wprowadziłam.
Co to za staż? Będziesz pracować w biurze?
To organizacja charytatywna
założona przez firmy budowlane. Nazywa się „Lepiej niż w domu”.
Będę budować i tapetować domy dla bezdomnych.
Do tego zarobię dodatkowe punkty na uczelni.
Będziesz jeździła na budowy?
Czasami.
Tylko nie zapomnij założyć kasku
i patrzeć pod nogi.
Dobrze.
Naprawdę się o mnie troszczysz.
Bo się przyjaźnimy.
A nie dlatego, że jesteś dla mnie kimś wyjątkowym.
Jesteśmy dobrymi przyjaciółmi.
Troszczę się o ciebie, bo się przyjaźnimy.
Rozumiesz, prawda?
Oczywiście.
Daj przyjaciółce spróbować.
- Co? - Twoje wyglądają lepiej.
Cały się zmarnował!
Słuchałaś mnie w ogóle?
Cholera.
Poczekaj na mnie, Tae-o!
Hej!
Impreza?
Tak, w weekend.
Jestem wam to winna.
Poza tym na razie łączy nas tylko Tae-o.
W ogóle się nie znamy.
Ja się wszystkim zajmę. Macie tylko przyjść.
Oczywiście, że przyjdę. Impreza odbywa się u mnie w domu.
Ja się wszystkim zajmę!
To będzie przyjęcie w całości zorganizowane przez O Ga-rin.
Super.
- Zaprosimy Do-hyeona? - Tak, zaprośmy!
Kto to?
Był tu, jak się poznaliśmy.
Ten, który ciągle mnie ignorował?
Im więcej osób, tym lepiej.
Poza tym wszyscy go znamy.
Do-hyeon nie przepada za imprezami.
Ja go zaproszę.
Dobra, jak chcesz.
Od kiedy się przyjaźnicie?
Studiujemy razem.
Natknęliśmy się na siebie kilka razy.
Staż?
Będę zarabiać, dlatego dzisiaj ja stawiam.
Gratuluję.
Gdybym wiedział, coś bym ci kupił.
Powtórz. Chcę to nagrać.
Przyjdziesz? Dam znać reszcie.
Jasne.
- Zawsze chciałaś być architektem? - Tak, jak mój tata.
Idę w jego ślady.
Super.
A ty? Ciągle się tylko uczysz.
To do egzaminu urzędniczego.
- Brzmi nudno, nie? - Skąd!
Każdy ma jakieś powody,
dla których wyznacza sobie cele.
To niesprawiedliwe je oceniać.
- Song-i. - Tak?
Dasz mi swój numer?
Jasne.
Wiesz co?
Po raz pierwszy zwróciłeś się do mnie po imieniu.
- Naprawdę? - Tak.
Zawsze mówisz tylko „ej”, „ty”
albo klepiesz mnie w ramię.
- Nie przywykłem do towarzystwa dziewczyn. - Widzę.
SONG-I
- Dzwonię. - Dobrze.
Masz?
Pytajcie. Jest od nas dwa lata młodszy.
Czemu chcesz dołączyć do koła?
Bo zawsze chciałem należeć
do takiej grupy.
Rozumiem. Nieprzyjęty.
Proszę?
Dlaczego?
Nie podoba mi się podejście na pół gwizdka.
Nasze koło to nie żadna zabawa.
- Zabierze ci ono mnóstwo czasu. - Nie bądź taki ostry.
Spokojnie, nie denerwuj się.
Dużo filmów już nakręciłeś?
Od dawna się tym interesuję.
Kręciłem kamerą z taśmą sześciomilimetrową.
Naprawdę? Musisz mieć spore doświadczenie.
Nic wielkiego, ale zawsze kręcę krótkie metraże.
Jak to piszą w samouczkach:
„Wytrwałość ważniejsza od talentu”.
Zgadza się. Najwytrwalsi zbierają nagrody.
Nie jest całkiem zielony.
Nie ogłaszaliśmy, że szukamy nowych członków.
Jak się dowiedziałeś o kole?
Myślę, że przywiodło mnie przeznaczenie.
- Bierzemy cię! - Ej!
Powiedział, że to przeznaczenie.
Jesteś zabawny, a ja lubię takich ludzi.
A czy to twoje przeznaczenie to przypadkiem nie ona?
- To niedorzeczne. - Moim zdaniem osobiste pobudki
mogą prowadzić do spełnienia większych marzeń.
A więc zgłosiłeś się z powodów osobistych?
Ta część podoba mi się najbardziej. Posłuchajcie.
„Chcę od dzisiaj kochać to zajęcie jeszcze bardziej
i by ta miłość stała się moim największym pożądaniem i marzeniem”.
Niezłe, co?
Masz rację. Wygląda na to, że naprawdę mu zależy.
Chyba nie ma powodu odrzucać tak zaangażowanego kandydata.
To za mało.
W końcu to koło filmowe.
Nie możemy go przyjąć na podstawie listu motywacyjnego.
Nagram, co tylko chcecie.
Powiedzcie tylko co.
Dobrze. Przygotuj pięciominutowy film.
Temat i forma dowolne.
- Dobrze. - Chwila.
Jeden warunek.
Twój filmik...
musi mnie rozśmieszyć.
Co?
Jeśli twój film mnie rozbawi, przyjmiemy cię.
Umowa stoi?
Stoi. Na pewno będziesz się śmiać.
Czarująca okolica, prawda?
Ma w sobie to coś.
Od dawna tu mieszkasz?
Mieszkałem, jak byłem mały. Potem się wyprowadziłem.
Wróciłem po rozpoczęciu studiów.
- Mieszkasz sam? - Tak.
Czemu nigdy mnie nie zaprosiłeś?
Chcesz iść do mnie?
Faceci, którzy mieszkają sami, tak właśnie flirtują.
Zapraszają na kolację, na film,
popisują się nowymi głośnikami.
Tylko z takimi się umawiałaś?
Ty jesteś inny.
Właśnie u mnie zaplusowałeś.
Zrobię ci zdjęcie.
Zaproś mnie kiedyś. Przyniosę coś do jedzenia.
Naprawdę?
Powiedz kiedy, a obiecuję...
Chwila.
To nie najlepszy czas.
Nie dokończyłeś.
Bo...
Jak teraz o tym myślę...
mam plagę szczurów w domu.
Plagę szczurów? W domu?
No...
Chyba widziałem jednego, ale...
Nie przyjdę póki się ich nie pozbędziesz.
Zajmij się tym!
To wszystko przez te pasożyty.
Zrobię deratyzację jak najszybciej!
Jeden, dwa...
Za dużo.
I jeszcze...
Jak już się na coś uweźmie, to idzie na całość.
Wchodzę w to.
Ale pięknie.
Myślisz, że reszcie się spodoba?
Na pewno.
Naprawdę ładnie.
Tak, ładnie wyszło.
Jesteśmy!
- Mamy mięso na grilla! - Zaczynamy imprezę!
Szybciej.
- Tae-o. - Trzymaj.
- Liczę na ciebie. - Wiadomo.
- Cześć. - Miejsce na sałatę.
Ale jestem podniecona!
I...
- Zostaw. - Już?
Nie wrócisz do domu, póki nie przejdziesz przesłuchań?
Oczywiście. Nie mam po co wracać bez...
Jak to się mówi? Coś na „ch”.
- Chały? - Chwały!
Dokładnie. Wrócę w pełni chwały.
Nie chcę psuć atmosfery, ale co, jeśli ci się nie uda?
Nie do wiary.
Tego się nie spodziewałem.
Potrafisz zranić słowem.
Wbiłeś mi nóż w serce.
Uważaj na niego.
Może i jest przystojny, ale ma cięty język.
Chyba brakuje alkoholu, nie?
- Racja. - Przyniosę.
- Pewnie. - OK.
Ale to ładnie wygląda.
- Co to? - Co jest?
- Co się stało? - Co jest?
Sprawdzę, czy nie poszły bezpieczniki.
Obejrzysz żarówki?
- Tak. - Dobrze?
- Dobrze. - Zaraz wracamy.
Popilnuję mięsa na grillu.
Pewnie.
- Pomożesz mi? - W czym?
Co mam zrobić?
Spróbuj.
Dobre.
Będziesz zabiegana, gdy zaczniesz staż.
Pewnie tak.
Nie przeszkadza mi to. Sama chciałam.
Znajdziesz chwilę, zanim tak się stanie?
Może byśmy poszli do kina.
Song-i!
Song-i! Gratulacje!
Na trzy cztery.
Gratulujemy
Gratulujemy dostania się na staż
Gratulacje!
Ja też wkrótce wygram casting!
Gratulacje, Song-i!
Co to za pomysł?
Kiedy mieliście na to czas?
Gratulacje.
Zdmuchnij świeczkę. Tae-o zaczynają drżeć ręce.
Szybko.
- Szybko. - Dalej!
- Niespodzianka! - Dmuchaj!
Pięknie!
- Gratulujemy! - A niech to!
Ale mi dobrze.
Mieliśmy wielką ucztę,
a zostało jeszcze tyle jedzenia.
Jest cudownie.
Też się cieszę.
Jestem taka szczęśliwa.
Ostrożnie. Upiła się.
Cieszę się, że mogłam coś dla was zrobić.
Cieszę się.
Song-i się cieszy, ja się cieszę.
Cieszymy się!
No już.
No dobrze.
Napełnijcie kieliszki.
Wzniesiemy toast?
Za pomyślny casting Huna!
Tae-o, dzwonili już do ciebie?
Napijmy się!
W porządku.
Zdrowie!
Do-hyeon...
masz dziewczynę?
- Jeszcze nie. - Jeszcze?
To znaczy, że spotykasz się z kimś? W takim razie pora na wywiad.
Muszę cię wypytać.
Podoba ci się jakaś konkretna dziewczyna?
A ty masz dziewczynę?
Ja?
Nie wiem.
Chyba „jeszcze nie”.
Song-i, założę się, że nie masz chłopaka.
Skąd taka pewność?
Jakbyś miała, nie mieszkałabyś u Tae-o.
Jaki facet chciałby, żeby jego dziewczyna mieszkała z innym?
Nie mam chłopaka.
Ale...
Jest ktoś...
Co powiedziałaś?
Jest ktoś.
Co?
Kto taki?
Ktoś,
kto mi się podoba.
Co? Kto to?
Ale...
to tajemnica.
Że co?
Uważaj!
Napisy: Adam Sikorski